اللهم كن لوليك الحجة ابن الحسن، صلواتك عليه و علي آبائه، في هذه الساعة و في کل ساعة، ولياً و حافظاً و قائداً و ناصراً و دليلاً و عيناً، حتي تسکنه أرضک طوعاً و تمتعه فيها طويلاً ×××××××××××××××××××هدف این وبلاگ توسعه دانش مدیریت و سیستم های اطلاعاتی در جهت توانمند سازی مدیریت در کشور با استفاده از ساز و کار مناسب و مدیریت اسلامی است . ×××××××××××××××××××ما مفتخريم كه باقر العلوم بالاترين شخصيت تاريخ است و كسي جز خداي تعالي و رسول صلي الله عليه و آله و ائمه معصومين عليهم السلام، مقام او را درك نكرده و نتوانند درك كرد، از ماست. و ما مفتخريم كه مذهب ما جعفري است كه فقه ما كه درياي بي پايان است، يكي از آثار اوست و ما مفتخريم به همه ي ائمة معصومين عليهم صلوات الله و متعهد به پيروي آنانيم. حضرت امام خميني ( ره )×××××××××××××××××××

در اين مقاله که به بررسي الگوهاي تربيتي در قرآن پرداخته است، نخست به شرح واژگانی چون تربيت و الگو و تعريف تربيت پرداخته شده است که عبارت است از آماده سازي شرايط و عوامل مناسب براي شكوفا ساختن استعدادهاي بالقوه در همهي ابعاد انساني و رساندن تدريجي پرورش يابنده به كمال مطلوب. سپس به بيان اهميت الگو و نقش سازنده آن در زندگي انسانها بر اساس يافتههاي روانشناسي و علوم تربيتي و نيز قرآن کريم پرداخته شده است. قرآن کريم دو پيامبر و شخصيت بزرگوار، يعني پيامبر اکرم(ص) و ابراهيم(ع) و رفتار و کردار آن دو شخصيت الهي را به عنوان الگو معرفي نموده است. آن دو بزرگوار در پايداري در راه خداوند و استقامت در راه رساندن پيام دين مانند کوه استوار، مقاومت نشان دادند که نمونههايی از آن را در اين مختصر بررسي نمودهايم. مقدمه يكي از مهمترين و سازندهترين بحثها در عرصة علوم انساني، تربيت انسان است، که مکاتب مختلف با رويكردهاي گوناگون آن را بررسي کردهاند. در متون ديني نيز يکي از اهدافِ اصلي رسالت انبيا تربيت و تزكيه انسان بيان شده است. انسان يگانه موجودي است كه بيشترين نياز را به تربيت احساس ميكند و استعداد بالايي براي تربيت شدن و رسيدن به كمال را دارد؛ زيرا جانداران ديگر بر اساس غريزه از نخستين لحظههاي تولد راهشان را مييابند و بر همين اساس از خود دفاع كرده، به زندگيشان ادامه ميدهند. اما انسان اينگونه نيست؛ اگر دست حمايتِ مربيان از سر او برداشته شود، نه تنها به كمال دست نمييابد؛ بلكه از همان آغاز، راه فنا را در پيش ميگيرد. چنانكه نوزاد انسان از هر زنده جاني ضعيفتر و به تعبير منطقي و فلسفي، حيوان بالفعل و انسان بالقوه است(۱) كه هيچ قدرت دفاع و زيستن ندارد و كمالي در او مشاهده نميشو

در انسانیت زیست شناسی نیست. فی المثل با مقیاس زیست شناسی و یا با مقیاس پزشکی و حتی با مقیاس روانشناسی، موسی چومبه همان مقدار انسان است که لومومبا؛ یعنی از جنبه زیست شناسی، از نظر یک پزشک و حتی از نظر یک روانشناس که درباره جهازات بدنی یا جهازات روانی انسان گفتگو میکنند، بین این دو نفر نمیتوان فرقی گذاشت همچنان که میان امام حسین علیه السلام و یزید نمیتوان فرقی گذاشت، هر دو از نظر زیست شناسی و پزشکی و حتی روانشناسی انسان هستند. ولی آیا انسانیت انسان، آنچه که شرافت و کمال انسانی نامیده میشود، به همین است؟ انسان کامل و انسان ناقصدر علوم انسانی میبینیم سخن از انسان کامل و انسان ناقص است، سخن از انسان پایین افتاده و انسان مترقی و متعالی است. آن انسانی که از نظر علوم انسانی، از نظر علوم اخلاقی، از نظر علوم اجتماعی ممکن است کامل باشد و ممکن است ناقص، قابل ستایش و تقدیر و تکریم باشد و یا به هیچ وجه قابل ستایش و تعظیم نباشد بلکه شایسته تحقیر باشد، کدام انسان است؟ معیار انسانیت چیست و در کجاست؟ این چگونه است که میان مثلًا چومبه و لومومبا فرق میگذاریم؟ در چه چیزِ آنها فرق میگذاریم؟ چه چیز، یکی را انسان منحطّ قابل نکوهش و حتی مستحق اعدام قرار داده است و دیگری را انسانی قابل ستایش؛ با اینکه از جنبههای زیست شناسی اگر هر دو را کالبدشکافی کنند شبیه یکدیگرند، حتی جهازات روانیشان هم شبیه یکدیگر است: هر دو دارای قلب، سلسله اعصاب، کبد، کلیه، ماهیچهها، معده و ... هستند و چه بسا که اعضای بدن انسان قابل نکوهش از اعضای بدن انسان متعالی بهتر کار کند. پس چه چیز در این است و چه چیز در آن که باعث تفاوت ایندو شده است؟. این همان مسئله بسیار بسیار مهمی است که از قدیم در علوم انسانی و نیز در ادیان و